Na de drukte van de stad, is er wat te doen? Kom ik in de Waalse kerk aan, de rust is heerlijk. Het ontvangstcomité staat klaar: Michel Duijves begroet eenieder en er is koffie en thee. Het aantal klarinettisten is nog beperkt, ik zie pas 4 of 5 leden van Capriccio, maar ik ben ook erg vroeg aanwezig. Ik hoor al 2 basklarinetten warmdraaien. Eén ervan is de Engelsman David Jean-Baptiste, die effe gewoon langs komt na een optreden in Duitsland. De ander is een Amsterdamse die ik al eens op het SWIK (samenspeelweekend in Hoogezand) heb ontmoet. Je hoort meteen dat er een lekkere galm en een mooie akoestiek is.
Langzaam komt iedereen binnen, veel bekende maar ook onbekende gezichten, samen een man of 54.
We hadden van tevoren 2 partituren per post ontvangen, waardoor we nu meteen aan slag kunnen.
Het eerste stuk is een verzameling van opera thema’s en begint natuurlijk met een ouverture, die meteen moet staan als een huis om het publiek meteen te boeien. Het commentaar van John de dirigent is geweldig, als de inzet voor een solo te abrupt is staat hij er alsof hij met een mes door ons in de rug wordt gestoken. De tijd (2 uur spelen) vliegt voorbij. Een contrabassist begint bijgeluiden te maken en vraagt John dan ook wanneer zijn honger gestild kan worden.
Oeii!! het is allang lunchtijd. Hierbij gaat ieder zijn eigen gang: sommigen gaan buiten eten, het is mooi weer in Amsterdam, anderen peuzelen binnen hun bammetjes op. Ik ga nog even met een paar andere medetoeteraars een blokje om, een frisse neus te halen. We proberen onze Engelse gast iets typisch Nederlands te laten eten, broodje kroket, maar hij ziet er vanaf, en neemt gewoon een hamburger. Onze gids, een Amsterdamse klarinettist, vertelt ons waarom de voorgevels zo smal zijn: vroeger moest men belasting betalen naar het aantal meters voorgevel, en een trapje ervoor was alleen maar voor de sjiek, laten zien dat je poen had.
Na de lunch gaan we in sectie verder, de bassen en de alten gaan met Michel mee, wij, de bessen en essen blijven met John hun partijen oefenen. Er kan nu wat beter op de nog lastige stukjes worden geoefend. Voor we het in gaten hebben is de tijd alweer om en gaan we samen met het zware geschut, de bassen dus, verder. Het begint nu toch best mooi te klinken.
Tijd voor een theepauze, en hierna gaan we samen met Capriccio een stuk uit de Nieuwe wereld van Dvořák spelen. Best lastig à vu, maar wel mooi. Tevens gooit John er nog een stukje Beethoven achteraan en we voelen ons bijna echte leden van Capriccio.
Voor het avondoptreden staan ook een paar lichte muziekstukjes op het program, hier fietsen we snel doorheen. Vanavond wordt hierbij gesoleerd door John, Michel en David.
Nu wordt het echt tijd voor een maaltijd, Capriccio wil Italiaans, ik ga met een groep mee naar een Chinees restaurant op nog geen 100 meter afstand. Aan een ronde tafel wordt er gesmikkeld en gesmuld én de keel gesmeerd. Na het eten effe gauw in het donker een frisse neus halen, het blijft hardstikke druk hier in A'dam. Dan is het tijd geworden voor het concert.
Capriccio opent met de 9e symfonie van Dvořák: De Nieuwe Wereld. Een groots werk en door het choir mooi uitgevoerd, jammer dat er niet veel publiek aanwezig is. Ik ben zelf geroerd door de Altsolo, prachtig. John heeft heel wat uren gestoken in het maken van deze partituur en het choir laat door zijn vrij ontspannen sfeer zien dat de stukken er goed in zitten.
Na deze Nieuwe Wereld mogen wij meedoen, nu valt echt op hoe weinig publiek er is. Maar wij we gaan er vol tegenaan en krijgen een daverend applaus. De jazzy-achtige stukken waarbij John, Michel en David een vrije solo laten horen maken een leuk einde aan deze dag. Zeer geslaagd en voor herhaling vatbaar.
Terug naar het Centraal Station. Het blijft enorm druk en ik hoor dat het museumweekend en -avond is met gratis optredens, vandaar dus.
Maarten Vlas