Op 27/1/2007 hebben wij mee gedaan aan de klarinettisten dag in Rotterdam. Wij, Sjaak, Anne, Meijke, Carlijn en Pim zaten in het kids-ensemble onder leiding van Andrea Slabbekoorn op de eerste verdieping in kamer 14. We hebben de stukjes Spinning Jenny, Pepperoni Polka, De Vrolijke Fluiter en Ringtones gespeeld. Maar we zijn ook naar de andere groepjes gaan luisteren eerst gingen we naar het Sextet ook op de eerste verdieping in kamer 2. Daar speelde ze het stukje Concert voor zes voor ons toen gingen we naar het Choir in de grote zaal. Daar speelde ze de Irish Suite voor ons. Toen gingen we naar het trio op de 2de verdieping in kamer 2. Daar speelde ze het stukje Sechs Nocturnos voor ons. Toen gingen we door naar het kwartet in kamer 2 A. Daar speelde ze het stukje Estampas Criolas. Toen gingen we verder naar kwintet 1 op de 3de verdieping in kamer 16. Daar speelden ze de dance voor ons. Daar mochten we in de partituur kijken en mee dirigeren. Toen gingen we naar kwintet 2 in kamer 6. Daar speelden ze het stukje Canzone voor ons. En als laatste gingen we naar de klezmer workshop in kamer 14. Daar speelde ze de Sirba voor ons. Toen moesten we snel onze klarinet pakken want we waren als eersten aan de beurt bij het eind concertje. Want daarmee sloten we de klarinettisten dag af!!!!
Pim de Jong
Als iets inspirerend en leuk is om te doen, dan is dat muziek maken met elkaar. En als je dat doet in het gebouw van de SKVR, dan geeft dat nog iets extra’s.
Op zaterdag 27 januari vond de Klarinettistendag Midden Nederland plaats in genoemd gebouw van de SKVR in Rotterdam. Een prachtig oud pand – ooit behorend aan het loodswezen, getuige de ingemetselde voorgevel – waarvan een deel van de in een hoek gelegen binnenplaats was ombouwd waardoor een buitengewoon sfeervolle concertzaal is ontstaan. De oorspronkelijke muren zijn intakt gelaten zodat de zaal aan twee kanten wordt ommuurd door de oude ramen, deuren, gevels en balkonnetjes. Deze laatsten zijn i.v.m. brandveiligheid helaas niet meer te gebruiken.
Het was dus hier waar we de hele dag in workshops hebben gewerkt aan muziekstukken van verschillende genres en componisten om die aan het einde van de dag te presenteren aan publiek. De kinderen oefenden samen met Andrea Slabbekoorn een heuse polka en nog een paar andere stukken en staken hun enthousiasme tijdens hun optreden niet onder stoelen of banken. Sommige bestaande ensembles hadden zich als groep ingeschreven en studeerden door op stukken die ze al kenden, dit alles gecoached door Josje de Regt, Lianne Vreugdenhil en Marten Hemminga. Alle anderen waren ingedeeld in de door hun gekozen workshops en werkten aan voor hen nieuwe of misschien een beetje bekende dingen.
Zo was er oa. klezmer, een grote groep, op klarinet begeleid door Hans Witteman. Ik had ’s ochtends in de trein al kennis met hem gemaakt doordat hij samenreisde met Maarten: de Maarten die iedereen kent en die vanuit het Zuid Limburgse Elkenrade alle hoeken en gaten van Nederland lijkt op te zoeken om zijn muzikale graan te kunnen meepikken. Dat dat elke keer opnieuw berust op toeval is écht wáár! Maarten speelde overigens niet in de klezmergroep maar met nog zeventien anderen – waaronder ikzelf – in het klarinettenchoir. De hele dag je lippen kapot bijten op vier stukken waarvan er uiteindelijk twee in de presentatie ten gehore zouden worden gebracht. En dan toch maar niet ‘The Irish Washerwoman’, eigenlijk één van de leukste stukken en bij iedereen favoriet maar waarbij door het tempo menig vinger ongecoördineerd over de andere buitelde en door het waswater plonste. Iets om fanatiek op door te spelen en het wél in je vingers te krijgen, maar dan thuis, tot groot genoegen van jezelf èn de buren. Het werden ‘Våren’ van Grieg, een mooi en langzaam, bijna ‘lazy’ sfeerstuk en ‘Hungarian impressions’ van Jan van der Roost, een leuke en vlotte zigeunerdans, onder de meer dan bezielende leiding van Coen Wolfgram.
Michel Duijves, die zijn jazzimprovisatie in het water zag vallen als gevolg van onvoldoende inschrijvingen op de workshop was genoodzaakt zijn eigen organisatorisch improvisatietalent aan te wenden wat resulteerde in een prachtig gespeeld stuk, uitgevoerd door een ensemble van ca. 8 mensen met Michel zelf op basklarinet. Dat de basklarinet een veel bespeeld instrument is en de 'diepe kracht' door vele toehoorders zeer gewaardeerd wordt bleek uit het aantal deelnemende basklarinettisten aan de dag en de reacties hierop uit de zaal. Ik veronderstelde altijd dat ik mijn lyrische verliefdheid voor het geluid maar een beetje voor me moest houden en hierover niet al te expliciet moest uitwijden, maar in tegenstelling tot de door mij gevreesde niet begrijpende, schouder-ophalende laat-haar-maar-gaan meewarigheid viel volledige instemming mij ten deel en heeft het geluid van de basklarinet kennelijk allang zijn sporen verdiend. Ik ben nog slechts een leek! Het verloop van de dag kenmerkte zich niet door een strak gestroomlijnde en gepolijste organisatie waarbij altijd alles op het juiste moment op zijn plaats valt, maar juist door het aanstekelijke enthousiasme van de organisatoren en medewerkers die ervoor hebben gezorgd dat er een fantastische plek beschikbaar was waarvan we een hele dag gebruik mochten maken om er te doen waarvoor we waren gekomen: muziek maken met elkaar in een buitengewoon plezierige en informele sfeer. Waarbij, los van alle waardering voor en dank aan alle betrokkenen een extra pluim voor de conciërge van het gebouw die het grootste oogje in het zeil moet hebben gehad op wat normaal gesproken een vrije zaterdag zou zijn en die hoop ik mijn misplaatste grap over de door mij zo gewenste koffie aan het begin van de ochtend allang weer vergeten is...
Hilda van Zanten